AstroGALLERY - Katalog Zdjęć Astronomicznych

Gwiazdy zmienne

Tutaj odnajdziesz fotografie, krzywe zmienności i inne obrazy dotyczące gwiazd zmiennych.

(Marcin Marszałek)

Gwiazdy (166/8)

Droga Mleczna

Kategoria zdjęć dotyczących gwiazd - ich układów, ewolucji, skupisk.
(Michał Matraszek)


	Brak podkategorii

Zmiana blasku OGLE-2005-BLG-169Lb

Grafika GIF 468x474
19kB (754/0.46)

Wykres przedstawiający zmianę jasności gwiazdy macierzystej w wyniku mikrosoczewkowania OGLE-2005-BLG-169Lb. Górna część obrazka przedstawia krzywą Paczyńskiego, natomiast dolna część przedstawia odchylenia od standardowej krzywej wzmocnienia (krzywej Paczyńskiego), spowodowane przez planetę.

Dodał: Wojtek Rutkowski - 2006-03-15 13:01:46+01
Uaktualnił: Szymon Kozłowski - 2006-04-08 00:59:20+02

Źródło: OGLE

Mrugająca KH 15D

Grafika JPEG 450x210
65kB (875/0.37)

Mrugająca gwiazda KH 15D składa się z dwóch składników, jeden z nich jest zasłonięty dużą ilością pyłu.

Dodał: Wojciech Lizakowski - 2004-03-02 16:44:45+01

Źródło: Harvard-Smithsonian CfA

Nova Sgr 2002 (No. 3)

Grafika GIF 600x850
15kB (239/0.08)

Mapka przedstawia okolice Nowej Strzelca 2002 (No. 3).

Dodał: Michał Matraszek - 2002-09-21 17:36:07+02

Krzywa jasności V 838 Monocerotis

Grafika GIF 526x357
6kB (808/0.27)

Wykres przedstawia zmiany jasności gwiazdy V 838 Monocerotis, zarejestrowane w pierwszej połowie 2002 roku przez 9 polskich miłośników astronomii.

Za wykres dziękujemy panu Stanisławowi Świerczyńskiemu.

Dodał: Robert Bodzoń - 2002-05-20 21:46:26+02
Uaktualnił: Robert Bodzoń - 2002-05-20 22:12:52+02

RR Lyrae w okolicach Drogi Mlecznej

Grafika GIF 442x470
11kB (372/0.12)

Histogramy porównujące populacje gwiazd RR Lyrae w galaktyce karłowatej w Strzelcu (kolor żółty) i w 6 okolicznych galaktykach (Galaxie - Droga Mleczna, LMC - Wielki Obłok Magellana). Oś pionowa odnosi się do okresów gwiazd tych zmiennych zaś pozioma do ilości RR Lyrae w danej galaktyce o odpowiednim okresie.

Dodał: Andrzej Nowojewski - 2002-03-01 21:24:00+01

Źródło: Astronomy.com

Diagram O-C dla gwiazdy TX Her

Grafika JPEG 505x325
10kB (2567/0.82)

Na wykresie widoczna jest periodyczna zmienność okresu P gwiazdy TX w gwiazdozbiorze Herkulesa. Punkty odpowiadające O-C dla minimów głównych (+) i wtórnych (o) pokrywają się. Może to świadczyć o tym, że układ zaćmieniowy TX Her porusza się wokół innej gwiazdy, okresowo zbliżając się lub oddalając od Słońca.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-25 21:57:43+01
Uaktualnił: Karol Langner - 2005-04-02 10:20:58+02

Źródło: OA na Suchorze

X Cygni

Grafika GIF 488x326
23kB (2767/0.88)

Krzywa zmian jasności cefeidy X Cygni w ciągu dwóch cykli.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-26 15:36:51+01

Źródło: PTMA Kraków

T Cephei

Grafika GIF 591x343
18kB (1564/0.50)

Krzywa zmian jasności mirydy T Cephei (wg. J. Speila)

Dodała: Agata Karska - 2002-01-26 15:54:07+01

Źródło: PTMA Kraków

R CrB

Grafika GIF 269x170
5kB (1186/0.38)

Krzywa zmian jasności gwiazdy R Coronae Borealis.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:34:06+01

Źródło: AAVSO

Z And

Grafika GIF 220x122
4kB (1027/0.33)

Krzywa zmian jasności gwiazdy symbiotycznej Z And.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:31:39+01

Źródło: AAVSO

U Gem

Grafika GIF 273x159
5kB (1187/0.38)

Krzywa zmian jasności nowej karłowatej U Geminorum.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:28:56+01

Źródło: AAVSO

Nova

Grafika JPEG 221x140
5kB (2616/0.83)

Wizja zmiennej wybuchowej z dyskiem akrecyjnym. (Mark A. Garlick)

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:25:01+01

Źródło: AAVSO

SN1987A

Grafika GIF 218x131
3kB (1679/0.53)

Krzywa zmian blasku supernowej SN1987A. Widoczne na wykresie jest jednorazowe nagłe pojaśnienie.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:20:45+01
Uaktualnił: Karol Langner - 2005-04-07 08:14:44+02

Źródło: AAVSO

Mrugająca KH 15D (II)

Grafika JPEG 450x150
107kB (384/0.16)

Mrugająća giwazda KH 15D ma trzy długie zaćmienia w ciągu 48 godzin. Jeden ze składników jest gwiazdą podobną do Słońca natomiast drugi przysłania duża ilość pyłu.

Dodał: Wojciech Lizakowski - 2004-03-02 16:42:16+01

Źródło: Harvard-Smithsonian CfA

Układ 44i Bootis

Grafika JPEG 398x269
13kB (877/0.27)

Ta artystyczna wizja przedstawia dwie gwiazdy tego samego typu co Słońce, które rotują wokół siebie w bliskiej odległości z okresem trzech godzin. Czerwona strzałka oznacza kierunek rotacji. System ten zwany 44i Bootis został niedawno zbadany przy pomocy teleskopu rentgenowskiego Chandra. Znajduje się w gwiazdozbiorze Wolarza (Bootes) w odległości 42 lat świetlnych.

Dodała: Anna Marszałek - 2001-12-09 13:23:30+01
Uaktualnił: Marcin Marszałek - 2001-12-09 20:00:51+01

Źródło: Spaceflight Now

Krzywa jasności V838 Mon

Grafika JPEG 450x375
21kB (702/0.22)

Wykres prezentuje zmianę jasności gwiazdy V838 w czasie. Jak widać koło 2 lutego 2002 nastąpił gwałtowny wybuch. Czerwone kropki oznaczają niepotwierdzone doniesienia obserwacyjne, brązowe kropki to potwierdzone obserwacje.

Dodał: Marcin Marszałek - 2002-02-04 23:18:11+01

Źródło: AAVSO

Beta Persei

Grafika GIF 285x175
1kB (1146/0.36)

Krzywa zmian blasku zmiennej zaćmieniowej - beta Persei. Widoczne minimum główne (głębsze) i wtórne. Poza nimi jasność układu pozostaje prawie niezmienna.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-28 20:15:25+01
Uaktualnił: Marcin Marszałek - 2002-02-24 23:52:38+01

Źródło: AAVSO

Układ Epsilon Aurigae

Grafika GIF 530x469
5kB (444/1.10)

Pulsujący, żółty nadolbrzym o typie widmowym F2 i o masie równej około 15 mas Słońca to główny składnik układu. Około 27 jednostek astronomicznych od niego znajdziemy zakrzywiony i gruby dysk materii. W jego wnętrzu, po ciasnej orbicie, krążą dwie gwiazdy typu widmowego A o masach około 2 mas Słońca każda.

Dodał: Wojtek Rutkowski - 2009-07-31 12:12:22+02
Uaktualnił: Wojtek Rutkowski - 2009-07-31 15:45:43+02

Zaćmienie Epsilon Aurigae

Grafika GIF 530x469
3kB (190/0.47)

Krzywa blasku Epsilon Aurigae na podstawie obserwacji zaćmienia z lat 1982-84.

Dodał: Wojtek Rutkowski - 2009-07-31 12:11:11+02
Uaktualnił: Wojtek Rutkowski - 2009-07-31 12:12:18+02

Epsilon Aurigae

Grafika JPEG 292x360
15kB (708/1.77)

Układ Epsilon Aurigae. Autorem ilustracji jest Michael Carroll.

Dodał: Wojtek Rutkowski - 2009-08-03 09:45:18+02

Źródło: Strona Tomasza Lewickiego

Drgania wewnątrz gwiazdy

Grafika JPEG 400x396
16kB (1208/0.36)

Komputerowa symulacja fal dźwiękowych rozchodzących się w gwieździe podobnej do Słońca. Kolory: czerwony i niebieski pokazują fragmenty gwiazdy przemieszczające się w przeciwnych kierunkach (odpowiednio od i ku jej środkowi).

Dodał: Marcin Marszałek - 2001-07-26 17:44:04+02
Uaktualnił: Tomasz Lemiech - 2001-07-27 20:54:08+02

Źródło: ESO

przed odkryciem nowej w Kilu odkrytej przez kamery "Pi of the Sky"

Grafika JPEG 402x402
92kB (381/0.59)

Zdjęcie przedstawia fragment gwiazdozbioru Kilu, w którym 25 listopada 2008 roku pojawiła się gwiazda nowa. Zdjęcie wykonano kilka dni przed wybuchem.

Dodał: Ariel Majcher - 2008-12-03 14:46:30+01

Źródło: Pi of the Sky

Mira w maksimum jasności

Grafika JPEG 398x318
17kB (916/0.30)

W maksimum jasności gwiazdy zmiennej typu Mira ceti, hipotetyczna planeta towarzysząca tej gwieździe zostałaby zalana silnym promieniowaniem pochodzącym od skurczonej gwiazdy.

Dodał: Andrzej Nowojewski - 2002-03-09 16:13:04+01
Uaktualnił: Marcin Marszałek - 2002-03-10 12:00:42+01

Źródło: Spaceflight Now

Schemat układu AM Herculis

Grafika PNG 458x362
49kB (914/0.45)

Schemat przedstawia akrecję materii na białego karła z silnym polem magnetycznym. W układach kataklizmicznych typu AM Her, czyli polarach, pole magnetyczne jest tak silne, że uniemożliwia powstanie dysku akrecyjnego. Materia może opaść na białego karła tylko w okolicach biegunów, gdzie tworzy tzw. kolumnę akrecyjną.

Dodał: Leszek Błaszczyk - 2005-02-14 13:53:59+01

Źródło: PTA

Układ kataklizmiczny DQ Herculis, czyli polar pośredni

Grafika PNG 458x362
70kB (509/0.25)

W układach typu DQ Her, czyli polarach pośrednich, biały karzeł ma pole magnetyczne słabsze niż w układach AM Her, dlatego tylko w wewnętrznej części dysku akrecja materii jest zdeterminowana przez pole magnetyczne.

Dodał: Leszek Błaszczyk - 2005-02-14 14:02:49+01

Źródło: PTA

zdjęcie nowej w Kilu odkrytej przez kamery "Pi of the Sky"

Grafika JPEG 402x402
93kB (951/1.48)

25 listopada kamery projektu "Pi of the Sky" zarejestrowały nowy obiekt na niebie, który został sklasyfikowany jako gwiazda nowa klasyczna. Znajduje się ona w środku zdjęcia (oznaczona kreskami).

Dodał: Ariel Majcher - 2008-12-03 14:55:04+01

Źródło: Pi of the Sky

Układ podwójny białych karłów

Grafika JPEG 398x318
24kB (364/3.51)

Wizualizacja nietypowego układu podwójnego, którego oba składniki to białe karły, w tym jeden nietypowy, bo składający się głównie z helu. Ciemniejszy, mniejszy i cięższy obiekt to "zwykły" biały karzeł. Przykładem takiego układu jest NLTT 11748.

Dodał: Paweł Laskoś-Grabowski - 2010-05-26 14:43:18+02

Źródło: Astronomy Now

RCW 34 (Gum 19)

Grafika JPEG 1280x1280
246kB (698/4.54)

Gwiazda V391 Velorum rozświetla jedną stronę mgławicy emisyjnej Gum 19 z gwiazdozbioru Żagla, podczas gdy w drugiej jej części zachodzą procesy gwiazdtwórcze. Zdjęcie zostało wykonane w podczerwieni, by umożliwić głębszą "penetrację" centralnych rejonów mgławicy. Obraz pochodzi z instrumentu SOFI w Europejskim Obserwatorium Południowym (ESO).

Dodał: Paweł Laskoś-Grabowski - 2010-04-06 13:04:22+02

Źródło: ESO

Plamy na Betelgezie

Grafika PNG 1164x940
32kB (1185/5.13)

Wizualizacja danych z interferometru IOTA, zarejestrowanych w bliskiej podczerwieni (dł. fali 1,64 µm). Do konstrukcji obrazów zastosowano dwa algorytmy i otrzymano jakościowo tożsame wyniki. Obraz: X. Haubois, G. Perrin (LESIA, Observatoire de Paris)

Dodał: Paweł Laskoś-Grabowski - 2010-01-19 00:28:41+01
Uaktualnił: Paweł Laskoś-Grabowski - 2010-01-19 00:53:49+01

Źródło: arXiv.org e-Print archive

Układ potrójny Gwiazdy Polarnej 1

Grafika JPEG 800x600
46kB (2858/1.68)

Po lewej stronie zilustrowano lokalizację Gwiazdy Polarnej nieba, jest to najjaśniejsza z gwiazd Małej Niedźwiedzicy. Ramka z prawej strony u góry to, wykonane teleskopem Hubble'a, zdjęcie Polaris A wraz z odległą Polaris B. Przypuszczenia co do istnienia Polaris Ab potwierdzono dopiero niedawno przy pomocy teleskopu Hubble'a, co widac na zdjęciu w prawym dolnym rogu. Polaris Ab znajduje się ledwie 3 miliardy kilometrów od Polaris A.

Dodała: Agata Rożek - 2006-01-10 23:37:49+01
Uaktualniła: Agata Rożek - 2006-01-11 09:05:53+01

Źródło: STScI (HST)

Układ potrójny Gwiazdy Polarnej 2

Grafika JPEG 640x800
80kB (1006/0.59)

Grafika przedstwia w przybliżeniu skalę układu potrójnego Gwiazdy Polarnej. Tuż nad Polaris A widnieje jej mała "nowa" towarzyszka, jeszcze wyżej namalowano Polaris B. Dotychczas obserowowano jedynie układ podwójny Polaris A i B, a istnienie Polaris Ab było jedynie przypuszczeniem.
Polaris B i Ab mają tę samą temperaturę co Polaris A.

Dodała: Agata Rożek - 2006-01-10 23:43:54+01

Źródło: STScI (HST)

Nowa V4740 Sgr

Grafika JPEG 375x286
10kB (748/0.23)

Ta 30-sekundowa ekspozycja wykonana przez filtr V-band przy pomocy kamery CCD Starlight Xpress MX916 i 10" SCT. Fotografia prezentuje obszar 12' na 9'. Wykonał ją Aaron Price 6 września 2001 o godzinie 3:04 naszego czasu w Waltham w stanie Massachusetts. Najjaśniejszy obiekt w środku to właśnie nowa.

Dodał: Marcin Marszałek - 2001-09-13 02:05:30+02
Uaktualnił: Michał Matraszek - 2004-02-06 18:47:35+01

Źródło: AAVSO

WZ Sge

Grafika JPEG 539x438
36kB (708/0.21)

To wykonane 23 lipca 2001 zdjęcie prezentuje wybuch nowej karłowatej WZ Sagittae (Strzała). Obiekt został zaznaczony kreskami.

Dodał: Marcin Marszałek - 2001-07-25 11:58:50+02
Uaktualnił: Marcin Marszałek - 2001-07-25 20:05:47+02

Konstelacja Skorpiona z nadzwyczaj jasną Deltą Sco

Grafika JPEG 502x375
41kB (2713/0.80)

Zdjęcie przedstawia gwiazdozbiór Skorpiona. Najjaśniejszą gwiazdą jest Antares, a tuż obok z prawej strony widzimy głowę Skorpiona, jako trzy gwiazdy ustawione w pionowej linii. Środkowa z nich to Delta Sco, która w lipcu 2000 roku z niewiadomych przyczyn zwiększyła swoją jasność i blaskiem przewyższyła Betę i Pi Sco (pozostałe dwie jasne gwiazdy w głowie). Zdjęcie wykonał Jimmy Westlake z Colorado Rockies rankiem 4 marca 2001 roku używając obiektywu o ogniskowej 35mm z przesłoną f/3.3. Czas ekspozycji wynosił 5 minut. Zdjęcie wykonał na filmie ISO 400.

Dodał: Gabriel Pietrzkowski - 2001-05-24 15:22:10+02
Uaktualnił: Wojtek Rutkowski - 2001-05-24 17:47:15+02

Źródło: S&T

EROS-BLG-2000-5

Grafika JPEG 714x375
26kB (710/0.21)

Zwiększenie jasności z pozoru na mało wyróżniającej się gwiazdy (tylko na powiększeniu, po lewej stronie, wskazana strzałką) w połowie roku 2000 zostało spowodowane efektem grawitacyjnym wywołanym przez system gwiazdy podwójnej leżący bliżej Ziemi.

Wykres zmian jasności (po prawej), nazywany inaczej krzywą światła, ujawnia bliźniaczo do siebie podobne maksima odpowiadające podwójnemu przejściu składników układu podwójnego przed obserwowaną gwiazdą. Czerwonymi strzałkami wskazano kiedy astronomowie przeprowadzili analizy spektralne za pomocą 8,2 metrowego reflektora Antu, jednego z czterech instrumentów tej wielkości tworzących instalację Very Large Telescope należącą do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) w Chile.

Dodał: Marcin Marszałek - 2001-05-04 17:23:14+02
Uaktualnił: Marcin Marszałek - 2001-05-04 17:25:59+02

Źródło: ESO

Mira i jej towarzysz

Grafika JPEG 597x331
12kB (968/0.29)

Zdjęcie przedstawia gwiazdę Mira (na zdjęciu po prawej) i towarzyszącego jej białego karła z dyskiem akrecyjnym (na zdjęciu po lewej). Gwiazdy znalazły się w odległości zaledwie 0,6 sekundy kątowej, kiedy 11 grudnia 1995 roku zostały wyraźnie rozdzielone optycznie przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Pulsujący czerwony olbrzym, jakim jest Mira, był wtedy prawie w minimum swojej jasności. Na publikowanym zdjęciu obraz Miry został rozdzielony optycznie jako coś więcej niż tylko źródło punktowe w porównaniu do jej towarzysza, który wykazuje tu klasyczny wzór dyfrakcyjny. Gwiazdy znajdują się w odległości około 100 jednostek astronomicznych od siebie (prawie 150 miliardów kilometrów).

Dodał: Marcin Marszałek - 2001-06-13 18:26:42+02
Uaktualnił: Tomasz Lemiech - 2001-06-13 23:56:49+02

Źródło: S&T

Nasze serwery są obecne w sieci dzięki uprzejmości WRuta

redakcja@astronet.pl

Najlepiej: 1024x768x16M, HTML 4.0, CSS 2.0, JavaScript
Wydawca: Klub Astronomiczny Almukantarat

Projekt, grafika i wykonanie:
Pomysł i kod bazy: